Het vroegere Judea beschouwend

Aanvullend op de twee voorgaande berichten wensen wij graag u te verwijzen naar een artikel van “Baars”, die zich (zoals vele anderen) dingen afvraagt.

In “Het vroegere Judea” haalt hij aan hoe de Romeinen er in sloegen de Joden uit Palestina te verdrijven. In het jaar 135 doopte keizer Hadrianus Judea (IoudaíaYəhuda) om tot de Romeinse provincie Palestina. Die naam kwam van het Griekse Παλαιστίνη, wat vanuit die taal vertaald werd in het Latijn: Palaestina. De Arabische naam daarentegen geeft meer wear waar men de oorsprong van dat gebied moet gaan zoeken. فلسطين, kan getranslitereerd worden als Filasṭīn, Falasṭīn of Filisṭīn. Palestina slaat namelijk terug op de Filistijnen, een volk dat zich waarschijnlijk rond de 13e eeuw v.G.T. in het toenmalige Kanaän vestigde.

Toen de Israëlieten in Kanaän terechtkwamen waren de Filistijnen een van de volken die zij daar aantroffen en met wie ze regelmatig strijd leverden. De Filistijnen bewoonden het zuidwesten van Kanaän tot het begin van de 6e eeuw v.G.T., toen de Babyloniërs het gebied veroverden en een groot deel van de bevolking in ballingschap werd weggevoerd,.

Opmerkelijk is dat de Hebreeën hun geloof in één God ook andere volken aansprak. Zo kwamen in die streek “Palestijnen” het Joodse geloof aanhangen. Terwijl de Joden zich verder over de wereld verspreiden bleven het gros van de Palestijnen in Palestina wonen.

Onderdeel van het Joods geloof is het vertrouwen in God dat Hij Zijn beloften zal waar maken. Over de gehele wereld bleven dan ook heel wat Joden uitkijken naar het ogenblik dat zij bewoners zouden kunnen worden van het Beloofde Land.

Nadat de Nazi’s aan de macht kwamen in Duitsland, kon de gedachte om de eigen geboortegrond te verlaten om naar dat Beloofde land te trekken meer Joden bekoren.

Het boven aangehaalde artikel schrijft:

Toen Hitler in Duitsland  aan de macht kwam en zijn anti Joodse uitlatingen ventileerde, emigreerden steeds meer Joden naar dát Palestijnse gebied.
De Palestijnen kwamen in opstand tegen deze kolonisatie én de Britse overheersing.
Er kwamen aanslagen op Joodse Nederzettingen en Britse doelen zoals spoorlijnen.
Pas na 3 jaar konden de Britten deze OPSTAND  bedwingen.

Eigenlijk wilden de Britten wel van dit “moeilijke” gebied af.
In 1947  begon de  overdracht  aan de Verenigde Naties  en op 15.5.1948 trokken de Britten zich officieel terug.

De Verenigde Naties maakten een plan om het gebied te verdelen: Waar, op dat moment de meeste Joden woonden werd Joods gebied, waar de meeste Palestijnen woonden werd Palestijns gebied.

Het leek een eerlijk plan, maar…… met oog op de toekomstige aanwas van meer Joden in het gebied, kregen de Joden een groter gebied toebedeeld dan de Palestijnen.
Het onvermijdelijke gebeurde: de Joden gingen akkoord, de Palestijnen niet.

Zodra de Britten waren vertrokken, riepen  de Joden de staat Isräel (= strijder met God)* uit.

 

De vlag van Palestina wordt officieel als Nationaal symbool van de Palestijnen sinds 1988 gebruikt, maar werd sinds 1964 ( oprichting PLO)  al onofficieel gebruikt

Lees meer over de 9 wapenstilstanden die al werden ondertekend maar nog geen oplossing brachten: Het vroegere Judea

+

Voorgaande

Uit de Oude Doos: Israël versus Hamas

Hamas en de Israëlische regering weer eens in conflict

++

Aanvullend

  1. Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg
  2. Bijbellezing van Vandaag geeft aan hoe God er voor zorgde dat men zich zou herinneren hoe Hij voor Zijn volk zorgde
  3. De nacht is ver gevorderd 8 Studie 2 Schrik of troost 4 De wereld rond Israël
  4. Zuiverheid en verantwoordelijkheid van leden en leiders in een gemeenschap
  5. Scheppers ster verbinding tussen hemel en aarde
  6. Hersenspoeling en voortdurende intimidatie
  7. Een exclusief Plan voorgesteld zonder rekening te houden met een betrokken partij
  8. Hamas en de Israëlische regering weer eens in conflict
  9. Verzet tegen aanslagen op Palestijnse burgers
  10. Niet te negeren gebeurtenissen rond Joden in België

Uit de Oude Doos: Israël versus Hamas

Uit de Oude doos: 2008

Er was een tijd dat Israël zich moeiteloos staande kon houden tegenover de omringende Arabische wereld. De oorlogen die het moest voeren om te overleven in 1948, 1967 en 1973 werden betrekkelijk gemakkelijk gewonnen, ondanks de numerieke overmacht van hun vijanden. Dat werd in de daarop volgende conflicten geleidelijk moeilijker, maar in de strijd tegen terroristische aanvallen wist het land toch steeds de overhand te behouden. Ook dat is nu echter aan het veranderen.

Een berichtje van een Midden-Oosten correspondent enige tijd geleden, meldde dat het Israëlische leger ‘respect’ begint te krijgen voor Hamas. Een karakteristieke uitspraak van een Israëlische soldaat was:

we hebben nu een leger tegenover ons, en niet meer een
criminele bende,

en van een ander:

dit lijkt niet op de doorsnee Palestijnse krijger die we vroeger tegenover ons hadden; de vingerafdrukken van Iran en Hezbollah zitten overal.

De berichten zijn dat veel Hezbollah strijders die bij de laatste Libanon-oorlog betrokken waren, nu in de Gazastrook zitten en daar de lokale strijders opleiden. De aanvallen op de Israëlische troepen zijn inmiddels veel professioneler gepland.
Net als eerder vanuit Libanon, vinden er nu vanuit de Gazastrook dagelijks raketbeschietingen plaats op Israëlische doelen. Israëlische invallen in de Gazastrook stuiten echter op steeds meer internationale tegenstand, maar ook op steeds professioneler militair verzet. De recente afgrendeling en boycot van de Gazastrook, bedoeld als alternatieve vorm van reactie, wordt fel veroordeeld: Israël zou ‘onschuldige’ burgers straffen voor het geweld van een groep waar die burgers niets mee van doen hadden, hoewel diezelfde burgers dat Hamas wel zelf aan de macht hebben geholpen.

Het patroon is bekend van Libanon. Raketbeschietingen vanaf ‘eigen’ grondgebied op Israël, waarmee je de afgrendeling omzeilt. De lanceerpunten ‘verstopt’ in volkswijken bewoond door een bevolking die dat gewillig toestaat. En bij elke tegenactie luid klagen, dat Israël alleen maar ‘onschuldige’ burgers treft.

De echte oorlog is uiteraard die propagandaoorlog. En de Arabische wereld, maar
vooral Iran, speelt dat spel intussen beter dan Israël. En niets of niemand kan dat tegenhouden, want we weten uit de profetieën dat Israël steeds meer alleen zal komen te staan, totdat het noodgedwongen zal moeten erkennen dat alleen bij hun God redding is te vinden.

*

 

 

 

De Laatste Strijd — Volgens Zacharia

Er komt een dag, Jeruzalem, dat de buit binnen je muren wordt verdeeld.
Ik zal alle volken samenbrengen –
zegt Jehovah de Heer der heerscharen –
om tegen Jeruzalem ten strijde te trekken.
De stad zal worden ingenomen,
de huizen zullen
worden geplunderd en de vrouwen verkracht.
De helft van de inwoners wordt in ballingschap weggevoerd,
maar het deel dat overblijft zal niet worden uitgeroeid.
Dan zal Jehovah
Zelf uittrekken en de strijd tegen die volken aanbinden,
net als weleer. (Zacharia 14:1-3)

*

 

 

+

Voorgaand

Koran tegenover veel oudere Heilige Geschriften

++

Aanvullend

  1. Geschiedvervalsing of onwil in Midden-Oosten conflict
  2. Uit de oude doos: Nucleaire dubbelzinnigheid?
  3. Uit de oude doos: Soennitische en Shiitische Moslims
  4. Uit de oude doos: Soennitische en Shiitische Moslims #2
  5. Tzahal concert in Antwerpen zorgt voor beroering
  6. Islamitische terreur doet hulp aan Palestijnen verminderen
  7. De ellendigste tendens van 2020

+++

Gerelateerd

  1. Loop naar de hel in Gaza: de ramp is al begonnen
  2. Bezettingsrecht
  3. Israël voert luchtverdediging op terwijl Hamas een aanval met brandballonnen voorbereidt
  4. Abbas kondigt de eerste Palestijnse verkiezingen in meer dan 15 jaar aan
  5. Israël keurt bouw 780 kolonistenwoningen goed voor vertrek Trump